Category: Zainteresowania techniczne dzieci i młodzieży

Odzież dla dzieci w Internecie

   Bez wątpienia, zmiany pór roku, niosą dla rodziców koszta związane z koniecznością zakupu dla swoich dzieci i dla siebie nowych ubrań. O ile odzież, którą dorosły kupuje dla siebie, często nie jest przeznaczona tylko na jeden sezon, o tyle odzież dla dzieci to już częściej wydatek jednorazowy, gdyż dzieci szybko rosną. Najprawdopodobniej, kurtka, czy ciepły sweter na zimę, które kupimy dla swej pociechy w tym roku, na następny sezon zimowy będą już za ciasne na dziecko. A odzież dziecięca to niemały wydatek, biorąc właśnie pod uwagę to, że dziecko nie tylko szybciej rośnie, ale także częściej się brudzi, czy po prostu niszczy ubranie w czasie zwykłego, codziennego użytkowania. Trzeba też pamiętać, że częstsze pranie również wpływa na szybsze niszczenie tkaniny. 

   Dobrym rozwiązaniem są zakupy internetowe odzieży dziecięcej. Ubrania zakupione w sklepach internetowych, czy też na internetowych platformach zakupowych są dużo tańsze, niż te, które kupilibyśmy w sieciowych sklepach stacjonarnych. Często także w takich miejscach można trafić na prawdziwe gratki cenowe, jak również promocje i rabaty, które pozwolą zaoszczędzić wydatki związane z zakupami odzieży dla najmłodszych.

Odzież dla dzieci

Skąd domu dziecka biorą odzież dla dzieci ? Pewnie większość osób się nad tym nawet nie zastawiania, skąd w takich miejscach bierze się odzież, lub innego rodzaju akcesoria. Otóż najczęście odzież, która oddawana jest na cele charytatywne, trafia właśnie do takich miejsc. To samo tyczy się starych kolekcji z popularnych sieciowej, czy na przykład jakiś wybrakowanych serii, chociażby ze źle przyszytą metką, czy małymi dziurkami. Niemniej jednak czasami nawet to wszystko nie wystarcza, ponieważ potrzeby domów dziecka są naprawdę duże. Dlatego organizuje się publiczne zbiórki używanych ubrań, chociażby przy okazji koncertów harytatywnych, czy na przykład festynów w dzień dziecka. Wszystko to ma służyć zebraniu jak największej ilości rzeczy. Jeśli więc posiadasz w domu ubrania, w których już nie chodzisz, bo na przykład są na ciebie za małe, lub za duże, oddaj je potrzebującym dzieciom w domach dziecka. Możesz to zrobić osobiście, bądź za pośrednictwem wolontariuszy. Domy dziecka przyjmą chętnie także zabawki i książki. 

Prace społecznie użyteczne na rzecz rodziny i domu

Prace społecznie użyteczne wykonywane są nie tylko na rzecz człowieka, instytucji, organizacji młodzieżowych, ale również na rzecz rodziny, domu. Do tych prac należą wszystkie, z których korzystają inni członkowie’ rodziny, domu, wraz z ich wykonawcą. Wartość tych prac jest bardzo duża. Hamuje ona postawę konsumpcyjną, egoistyczną, a rozwija postawą i społeczną, twórczą. Kształtuje poczucie wspólnej odpowiedzialności za życie w rodzinie, w domu, za warunki i środki, jakie się składają na utrzymanie wspólnego dobra, a przez to więzi uczuciowych, moralnych i aspiracji członków „wspólnoty domowej”. Wykonywanie prac społecznie użytecznych na rzecz rodziny, domu, szczególnie prac o charakterze technicznym, rozbudza zainteresowania techniczne. Nawet prace pozornie drobne, jak wykonywanie podpórek i drabinek do kwiatów, naprawa lub wymiana zamków w drzwiczkach szaf, drzwi, naprawa żelazka, stanowią punkt wyjściowy kształtowania zainteresowań technicznych, a powodzenie przy wykonywaniu tych prac skłania do podejmowania trudniejszych zadań technicznych. Dotyczą one różnych usprawnień w zakresie konstrukcji i układu sprzętu domowego, mebli i dekoracji. Do prac tego typu należy zachęcać dziewczęta i chłopców już od najmłodszych lat, stwarzając im możliwości przedstawiania pomysłów i propozycji w gronie rodzinnym i wykazując ich dobre i złe strony.
Dzieci i młodzież przez cały swój okres wzrastania powinny się czuć współgospodarzem pomieszczeń i środków, jakimi dysponuje rodzina (oczywiście proporcjonalnie w stosunku do osiągniętej dojrzałości). To umożliwi im stopniowe wkraczanie w świat ludzi dorosłych, w życie rodzinne.

Prace społecznie użyteczne na terenie szkoły

Prace społecznie użyteczne wykonywane są nie tylko na rzecz środowiska, ale również na rzecz szkoły i jej otoczenia. Każda szkoła, w zależności od stopnia i kierunku kształcenia, ma inne możliwości wykonywania tej prac. Wiąże się to z wyposażeniem szkoły w sprzęt i pomoce naukowe, z rodzajem pracowni i innych pomieszczeń, liczbą sal przeznaczonych na projekcję filmów, izb lekcyjnych, sal dla organizacji młodzieżowych (ZHP, ZMS, PCK). Inne prace będzie się wykonywało w szkołach typu ogólnokształcącego stopnia podstawowego i licealnego, a inne w szkołach typu zawodowego, technicznego. Szkoły typu technicznego mają większe możliwości wykonywania prac o tematyce technicznej ze względu na rodzaje pracowni, łatwiejszy dostęp do materiałów i narzędzi i lepsze przygotowanie techniczne młodzieży. Dobre wyniki w kształtowaniu zainteresowań technicznych w toku wykonywania prac społecznie użytecznych można uzyskać przez rozwijanie współpracy i wymianę doświadczeń między poszczególnymi rodzajami szkół, np. ogólnokształcących i zawodowych. Współpraca powinna obejmować m. in. dostarczanie materiałów i narzędzi, podejmowanie zadań do wspólnego wykonania. Podejmowanie pracy społecznie użytecznej przez grupy robocze różnych szkół bardziej rozbudza zainteresowania młodzieży, kształtuje jej krytycyzm, podnosi wartość wychowawczą pracy. Wywiera na to wpływ ocena pracy nie tylko uczniów jednej szkoły, ale i innych. Jak pisze W. Szczerba, „Społeczna ocena pracy budzi nowe postawy twórcze poczucie twórczości społecznej (…) gdy brak oceny społecznej każde najwspanialsze dzieło pozostaje dziełem bez wartości”. Aby objąć pracami społecznie użytecznymi jak największą liczbę dzieci i młodzieży, należy je organizować celowo, podobnie jak proces nauczania w szkole. Prace społecznie użyteczne powinny być wcześniej planowane, należy je ująć w planie dydaktyczno-wychowawczym. W doborze prac, zadań dla dzieci i młodzieży powinni uczestniczyć wszyscy nauczyciele, a szczególnie nauczyciele zawodu i wychowawcy.

Prace społecznie użyteczne na rzecz środowiska

Środowisko stanowi teren najbardziej sprzyjający wykonywaniu prac społecznie użytecznych. Stwarza ono możliwości wykonywania różnorodnych prac, w których mogą uczestniczyć zarówno dzieci, jak i młodzież. Do tych prac należy zaliczyć: organizowanie stałej opieki nad zieleńcami, np. porządkowanie ich, wykonywanie tabliczek informacyjnych, płotków ozdobnych, sadzenie krzewów, urządzanie i konserwowanie sprzętu w ogrodach jordanowskich, np. przygotowanie placu gier, malowanie sprzętu, wykonywanie karmników i innych skrzynek dla ptaków i zwierząt, opiekę nad dziećmi młodszymi (powinna ona polegać na organizowaniu zabaw z wykorzystaniem sprzętu [zabawek], opowiadaniu bajek, czytaniu opowiadań, organizowaniu zajęć praktycznych), przygotowywanie wystaw prac dziecięcych i młodzieżowych, organizowanie konkursów i zawodów o tematyce technicznej, przygotowywanie sprzętu dla organizacji dziecięcych i młodzieżowych,
oprawę, podklejanie, porządkowanie książek w bibliotece wiejskiej, miejskiej, dzielnicowej, w świetlicy, opiekę .nad zabytkami w środowisku: porządkowanie, sadzenie kwiatów, pomoc przy przeprowadzaniu konserwacji, wykonywanie przedmiotów dekoracyjnych dla instytucji, zakładów pracy, organizacji młodzieżowych, wykonywanie przyborów pomocniczych do zabaw w ogródku jordanowskim, hp. skakanek, stojaków przenośnych do różnych gier itp.
Przykładowy zestaw prac społecznie użytecznych należy uzupełniać innymi, zależnie od potrzeb środowiska wiejskiego lub miejskiego, regionu, terenu na gry i zabawy. Przy planowaniu prac trzeba je dobrać tak, żeby część z nich odpowiadała zainteresowaniom i możliwościom zarówno dziewcząt, jak i chłopców, część zaś zaspokajała zainteresowania wyłącznie dziewcząt lub chłopców.

Instruktaż końcowy występuje w ostatnim etapie pracy

Obejmuje on te wszystkie czynności, które służą wyeksponowaniu pozytywnych cech i właściwości wykonywanych prac. Instruktaż końcowy jest jednocześnie podsumowaniem pracy, jej oceną. Należy w nim omówić błędy, przyczyny ich powstawania i sposoby zapobiegania im, a także udzielić wyróżnień i pochwał. Dobrze prowadzony instruktaż końcowy uczy poprawnej pracy, utrwala wiadomości i umiejętności. Prace społecznie użyteczne można podzielić na dwie podstawowe grupy: pierwsza obejmuje wszystkie prace usługowe, np. konserwację sprzętu, pełnienie dyżurów, porządkowanie pomieszczeń, drugą grupę stanowią prace o charakterze twórczym; polegają one np. na wykonaniu dekoracji sali, zaprojektowaniu placu zabaw, wykonaniu modelu sygnalizacji świetlnej dla potrzeb szkoły lub świetlicy itp. Przydzielając pracę poszczególnym jej uczestnikom, należy kierować się ich zainteresowaniami, utrwalać je i rozbudzać nowe? Grupy robocze skupiające osoby o określonych zainteresowaniach powinny być nadzorowane przez specjalistów z tej dziedziny lub osoby mające w niej doświadczenie. Dotyczy to przede wszystkim prac z dziedziny techniki, np. naprawy pomocy naukowych, sprzętu szkolnego (ławek, krzeseł itp.), modeli, zabawek. Prace z tego zakresu wymagają znajomości technologu różnych materiałów, m. in. metali, drewna, tworzyw sztucznych. Wykonywanie prac społecznie użytecznych na rzecz środowiska trzeba łączyć ze zwiedzaniem zakładów pracy, hal produkcyjnych, biur konstrukcyjnych, wystaw. Grupom roboczym powinno się* wyświetlać filmy o unowocześnianiu produkcji, kontroli, o automatycznym sterowaniu urządzeń i maszyn. Najlepiej organizować tego rodzaju zajęcia po zakończeniu pracy, traktując je jako nagrodę lub wyróżnienie.

Szczególną rolę odgrywa przy pracy zespołowej jej plan

Bez względu na treść i miejsce pracy społecznie użytecznej osoba odpowiedzialna za sprawne jej wykonanie musi mieć opracowany plan jej przebiegu. Zadania stawiane uczestnikom powinny być wykonalne, z góry obliczone. możliwości psychofizyczne i umiejętności. Dobrze jest, gdy, nad przebiegiem pracy czuwa oprócz osoby dorosłej zespół uczniowski. Szczególną rolę odgrywa przy pracy zespołowej jej plan. Jeżeli jest dobrze, przygotowany, zapewnia jej sprawny przebieg. Ważnym momentem jest też wytworzenie właściwej atmosfery, odpowiedniej postawy członków pracującego zespołu. Uczestnicy powinni znać cel swej pracy, jej indywidualną i społeczną wartość. Każdemu z uczestników pracy społecznie użytecznej należy powierzyć zadania o różnym stopniu trudności, złożoności i odpowiedzialności. Każdy musi się czuć potrzebny, wykazywać zainteresowanie wykonaną pracą. Ważne jest też wyposażenie uczestników w przybory i narzędzia. Dotyczy to ich liczby i jakości. Niedostateczna liczba i zła jakość narzędzi dezorganizuje pracę, przedłuża czas jej trwania, pogarsza jakość wykonania. Żeby utrzymać właściwe tempo w pracy społecznie użytecznej, wzbudzać nią zainteresowanie, koordynować jej przebieg, należy udzielać odpowiedniego instruktażu. Rozróżnia się instruktaż wstępny, bieżący i końcowy. Instruktaż wstępny obejmuje zapoznanie grupy roboczej z rodzajem pracy, sposobem jej wykonania, posługiwania się narzędziami i przyborami (demonstracja). Instruktaż wstępny łączy się z przydziałem pracy dla każdego uczestnika. Instruktażu bieżącego udzielamy najczęściej indywidualnie. Polega on na korygowaniu niedociągnięć młodzieży podczas pracy. Systematyczny i bieżący instruktaż jest jednocześnie kontrolą pracy. Umożliwia zebranie informacji dotyczących tempa jej przebiegu, jej jakości itp. Pozwala dostrzec najczęściej popełniane błędy i orientuje kontrolującego, gdzie i komu jest on najbardziej potrzebny. Dotyczy także postawy przy pracy, sposobu trzymania narzędzi, bezpieczeństwa pracy.

Ogólna charakterystyka prac społecznie użytecznych

Powszechnie wiadomo, że prace społecznie użyteczne mają dużą wartość wychowawczą. Organizuje się je na rzecz instytucji wychowawczych; zakładów pracy, środowiska, domu. Dzieci i młodzież uczestniczą w nich dobrowolnie, zespołowo wykonują zadania, wspólnie planują pracę. Organizatorami prac społecznie użytecznych są, oprócz instytucji i zakładów pracy, organizacje młodzieżowe i społeczne: Związek Młodzieży Socjalistycznej, Związek Harcerstwa Polskiego, Związek Socjalistycznej Młodzieży Wiejskiej, Liga Obrony Kraju i inne.
Prace społecznie użyteczne można organizować jako akcje jednorazowe oraz takie, które trwają przez dłuższy czas, są „długofalowe”. Społeczne działanie dzieci i młodzieży powinno polegać na samodzielnym inicjowaniu zadań i określaniu ich treści na podstawie posiadanych zainteresowań i umiejętności. Podczas pracy należy dążyć do wyrobienia u dzieci i młodzieży właściwej postawy, zdolności kierowania pracą, umiejętności planowania i przydziału pracy dla każdego uczestnika. Młodzież musi jednak odczuwać, że jej praca jest kontrolowana i oceniana, i to pie tylko od strony prawidłowego wykonania zadań, ale także z punktu widzenia jej walorów kształcących i wychowawczych. Warunkiem doskonałości wykonywanej pracy jest umiejętność bezinteresownego przejęcia się nią, umiejętność oddania się jej bez ubocznych wyrachowań. Właściwie zorganizowana praca powinna spełniać przynajmniej następujące warunki:

  • określenie jej celu i planu,
  • przygotowanie zespołu do działania,
  • zaopatrzenie w przybory i narzędzia (sprzęt),
  • udzielenie instruktażu.

Na wystawie w kole technicznym powinny się znajdować wykonane prace, modele, rysunki oraz kronika uzupełniona zdjęciami

Na podsumowanie pracy koła technicznego należy zaprosić rodziców, jego uczestników i znajomych techników oraz nawiązać kontakty z prasą młodzieżową. To podniesie rangę i wartość koła zainteresowań wśród dzieci i młodzieży. Efektywność pracy uczestników koła i większe zainteresowanie techniką można uzyskać przez wprowadzenie odpowiedniej oceny każdego z uczestników. Oceniać należy zespołowo. W tym celu można zastosować odpowiednie kryteria, wprowadzając tabelę punktacji wg następującego wzoru. W tym celu należy założyć odpowiedni zeszyt lub dzienniczek, a w jego prowadzeniu powinni pomagać członkowie koła np. gospodarz grupy. Podsumowania oraz obliczania danych (zsumowanie punktów) trzeba dokonywać w pierwszym tygodniu zajęć następnego miesiąca, za miesiąc poprzedni. A następnie zestawić wyniki na koniec roku. Ocena ta powinna posłużyć jako jedno z kryteriów typowania uczestników do nagród i pochwał udzielanych przez instruktora lub kierownictwo instytucji.

Duży wpływ na kształtowanie się zainteresowań technicznych dzieci i młodzieży wywierają też różnorodne formy i środki pracy

Zaliczamy do nich oprócz prac wytwórczych: dyskusje, pogadanki, lekturę literatury technicznej, wycieczki i wystawy (pokazy zdjęć, rysunków, wykresów, wykonanych modeli oraz innych prac), środki audiowizualne (filmy, przezrocza, teleturnieje), spotkania ze specjalistami z dziedziny techniki. Instruktor lub nauczyciel prowadzący koło powinien dążyć do rozwijania aktywności i inicjatywy uczestników. Służy temu m. in. stosowanie różnorodnych form i środków pracy. Nie należy więc na kilku kolejnych zajęciach koła stosować jednej i tej samej metody. Oprócz realizacji konkretnie wytyczonego zadania, do którego bezpośrednio prowadzi działalność praktyczna, członek koła powinien jednocześnie pogłębiać zainteresowania przez przyswajanie sobie konkretnej i rzetelnej wiedzy teoretycznej z dziedziny techniki. Służą temu m. in. filmy i literatura techniczna. Najlepiej posługiwać się nimi przed pracą warsztatową, poprzedzając ją np. wyświetlaniem filmu lub krótką informacją o ostatnich aktualnościach w czasopismach technicznych i o nowych wydawnictwach z dziedziny techniki. Można też w formie pogadanki lub dyskusji wyjaśniać nowe terminy i oznaczenia techniczne. Członkowie koła technicznego powinni często zwiedzać zakłady pracy, biura projektowe, laboratoria, wystawy techniczne, uczestniczyć w spotkaniach z racjonalizatorami itp. Instruktor prowadzący koło techniczne powinien też stwarzać jego uczestnikom okazje do podsumowania ich dorobku. Można tego dokonać np. przy końcu roku szkolnego lub kalendarzowego. Uczestnicy koła, porównując swoje pierwsze prace z ostatnimi dostrzegają, jakie poczynili postępy, co ich zachęci do dalszego wysiłku.